Teaching Theater, Theater in Teaching (My Personal Theory of Practice) Ronie M. Protacio We got so used to learning that is overflowing with theoretical bases, standards and measurements. We got so used to memorizing definitions of words and concepts being learned. A learner needs a huge amount of patience, perseverance and time to be able to digest this huge amount of information in his mind. Learners find it hard to find connections of these pieces of information in their daily lives. After memorizing all these facts and information, a learner tries to squeeze out all these facts when answering a quiz or an exam. His knowledge is being measured by his/her memorization skills because this is what the quiz was after. Identification, matching type, enumeration and true or false are most of the types used to test a learner’s knowledge. If a learner manages to memorize all the important words in the topic being discussed, then surely, he or she will pass and will receive a high grade. In other words, the primary means of measuring one's knowledge are grades and not the application of this knowledge. Never mind if the learner didn't understand the concept given, what is important is that he memorized the information or that these words and concepts will be remembered word-for-word during the quiz. The amusing thing is that, after taking the quiz, when you ask the examinee, he can barely remember the words and information he just painstakingly memorized. After some time, the learner has completely forgotten all of them. Because of this learning situation, I will attempt to introduce the concept of teaching theater as a dynamic process of learning. I will also try to explain the two concepts embedded in the title. The first, the teaching of theater as a field of expertise and as a discipline. Secondly, Theater in Teaching as an effective methodology in learning. Teaching Theater Arts is like teaching any common subject. It has so many requirements before one can say there is a complete process of learning. A theater play has a natural characteristic of being a product. It can be something written and of course must be performed to complete its essence. A concrete output is necessary in order to validate the thought, feelings, appreciation, and experience the play carries. There are three primary aspects involved in the teaching of theater or any course for that matter: first, the Orientation, second, the Artistic aspect, and third, the Organizational aspect. We can easily remember these through the acronyms O-A-O which PETA has been using ever since. Let us differentiate each aspect from one another. Orientation is focus on the purpose or desired condition we want to achieve. If we want to apply this concept in play production, the following questions must be answered: 1. What is the play about and how do we relate it to life and society? 2. Why do we need to present/perform the play? 3. For whom will the play be performed? To be able to satisfactorily answer these questions, there is a need to refer to history. A simple knowing of the play's meaning isn't enough. We can better understand and appreciate the play's true meaning if we can dig through its history together with the history of the people. In other words, in this aspect of teaching theater, there is a need for a deeper study and understanding of social science. We can better understand a play through a survey of history. The importance and relevance of the play in our lives and in society can be concretely shown. It will equip us with analytical skills that will teach us to become more critical to social events. It will cultivate a sense of awareness and open up our minds to issues and events being hidden from us by powerful social institutions controlling the everyday lives of Filipinos. It will help us analyze and come up with our own standards of: right or wrong, beautiful and ugly, wise and stupid, good and evil. Our study of theater unfolds with the sense of historical awareness both of teachers and students themselves. The process of learning hence becomes more scientific due to the authenticity of learning content and learning experiences. This is creative science. From awareness, one becomes more critical. From criticisms we can see what is right and wrong, good and evil, what should be and should not be. Through these things we can see the importance of teaching theater. It also answers the question: “Why do we need to teach theater? And for whom do we teach theater?” Through this, the things we strive to attain and the objectives if the study of theater are clarified. In the end, our personal goals and objectives are also clarified. Because of this we gain a deeper and sharper understanding of how it is to be a teacher in the truest sense of the word. Relating these concepts to my teaching of Arts and Humanities in the classroom, whether face-to-face or remote, two questions come to mind. What does it mean to be a 21st century teacher? What skills do my students need to know to succeed or survive in the 21st century? The descriptions and characteristics of Millennials and Gen Z really made me think about the generation our current teachers have to face. And, it seems that there is a mismatch between the kind of students we have now with that of the teachers teaching them. Therefore, a clear understanding of how the millennial and Gen Z mind operates would help in engaging and transforming them to become critical and creative thinkers. The world needs learners equipped with the four C’s: Communication skills, Collaborative skills, critical thinking skills and creative thinking skills. With these, it seems that the task of teaching learners in the 21st Century is becoming more challenging each day. To begin, it is important to keep in mind that there are several views and interpretations out there regarding what people believe it means to teach in the 21st Century. It is a topic that many educators have been struggling with. Some believe that it is only a matter of incorporating technology in the classroom. While others think there’s significantly more to the story, that teaching in this century is about the whole education system - the way we approach, interact, integrate and make sense of the new world in which we live. So, let’s break it down and see if we can make sense of what we believe it means to teach in this contemporary world. But before we begin let’s look at the outcome. What would a student educated in the 21st Century look like? Maybe, someone who’s effective in the workplace? An innovator? A critical thinker? Someone who contributes to community and society at large? Someone who’s academically competent in world situations? An effective communicator? A life-long learner? Maybe someone who strives to be a good citizen or a better human being? Before I begin teaching the lessons in the courses assigned to me. I spend a lot of time clarifying with my students these goals and expectations. This will set the tone and direction agreed upon by the class and all the lessons and topics in the modules should lead the students in reaching these goals. Students are also given a lot of opportunities to apply the four C’s in the classroom. So that they will be ready to face the real world. If teaching theater is a rehearsal for life, teaching in the classroom is not at all different. I always tell my students that being in school is like a theater rehearsal. In school, we are practicing skills which can later be good habits that can be beneficial when they face the real world. If actors rehearse for the actual performance, students practice in school to prepare them for life in the real world. What students do in “rehearsals” will definitely impact their actual “performance.” Therefore, clarifying their “orientation” will help them to be “organized” and bring out their creativity. The goals I set for my students to achieve for the semester are simple and easy to achieve. That is, if they are willing and motivated to comply. This gives them freedom of choice. These are: 1. To become the successful students, they imagine themselves to be 2. To become better human beings 3. To always strive to do their best. These goals should always be in mind – of the teacher and the students – if they want a best teaching-learning experience. It takes two to tango. It takes the teacher and the students to have a best classroom experience. So, what’s really important? How do we motivate? How do we inspire? Allow kids to involve themselves in the classroom. In student choice, collaboration, communication, critical thinking, and creativity. But don’t forget that 6th C – probably the most important one. Because the greatest of these is Love. Tuesday, 21 September 2021

Television and the Social Media

Watch this short video and give your comments below.


Here are some guide questions to aid you on your comments:

• How do these trends in the social media affect the television industry in general?
• How do these trends in the social media affect television viewer's behavior and preferences?
• How do we use the elements in social media to revolutionize the television industry in the Philippines?
• What are the challenges faced by the television industry because of the advent of social media?

Comments must have a catchy title and have at least 3-5 paragraphs.


Don't forget to leave your complete NAME & SECTION... Tnx!!!

Positive Difference on Local TV

Watch one local show on TV today and write a review on the elements of the program that you think give out a “positive difference.”

Ooops!!! Don’t forget to give your work a catchy title. Make sure your comments have at least 3-5 paragraphs.


WRITE YOUR COMPLETE NAME & SECTION PLEASE!!!

Mga Tungkulin ng mga Grupong Pandulaang Nakabase sa Unibersidad

Functions of Student Theater in Universities

(Mga Tungkulin ng mga Grupong Pandulaang Nakabase sa Unibersidad)

a talk delivered in the Tanghalan ng Mag-aaral NCR Conference

August 26-27, 2011 at the NCCA 

Bago natin talakayin ang mga tungkulin ng mga grupong pandulaan na nakabase sa mga unibersidad, marapatin niyo munang isa-isahin ko ang mga kalikasan ng mga teatro sa kabuuan na maaari rin nating makita sa mga paaralan at unibersidad.  At habang hinihimay natin ang mga kalikasang iyon, baka sakaling makita sa mga ito ang katangian ng ating mga kanya-kanyang grupong panteatro.  Ang mga katangiang ito ay nakatuon sa mga palabas na nakagawiang itanghal ng grupong panteatro.  Hindi ito naglalayong ikahon ang mga grupo bagkus maunawaan natin kung paano tayo gumagalaw sa loob ng isang istraktura tulad ng isang unibersidad at baka sakali ring matukoy natin kung paano tayo gagalaw o makikipag-ugnay sa komunidad na ating kinabibilangan.

May mga grupong ang layunin ay pangalagaan at panatilihin ang isang dramatikong anyo.  Ito ang mga grupong nakabase sa pagsasadula ng isang uri ng dula lamang. May mga grupong nagtatanghal lamang ng “Shakespearean Drama,”   mayroon namang nalilinya sa pagtatanghal ng mga sarsuela, mayroon din namang mga dulang relihiyoso at buhay ng mga santo ang nais.  Malay man sila o hindi, mahalaga sa kanila ang mai-ugnay ang kanilang sining sa mga manonood.  Ang kanilang misyon ay para lamang sa mga namumuhunan at maaaring hindi makaimpluwensya sa kanilang pang-araw araw na operasyon.  Naniniwala ang mga namamahala rito sa kahalagahan ng produksyon.  Ang presyo ng tiket ay nakalaan din sa halaga ng produksyon (production cost).  Nakapaloob din sa mga palabas na ito kung paano nila nakikita ang mundo.  Sining ang pangunahing pinanggagalingan ng motibasyon at hindi ang mga manonood.    Karaniwang mataas ang antas pang-artistisko ng mga produksyon. 

Ang ikalawa ay ang tinatawag nating “Avant Garde” Theater.  Ito ang mga grupong hindi natatakot sumugal.  Sila ay lumilikha para sa sining at para sa mga artista.  Kung minsan nagiging sagabal ang mga pangangailangang legal o moral sa kanilang paglikha dahil ang kanilang sining ay naglalatag ng ibang pamamaraan ng pagtingin sa isang bagay.  Karamihan ng mga artista sa isang “avant garde” theater ay hindi nakaugnay sa mga nangyayari sa kapaligiran.  Masidhi rin ang paniniwala nila sa kahalagahan ng kanilang ginagawa dahil para sa kanila ang teatro ay nagsisilbing salamin ng buhay.  Napakataas rin ng antas pang-artistiko ng kanilang mga produksyon. 

Ang ikatlo ay mga dulaang nagbibigay serbisyo sa komunidad.  Ang komunidad na ito ay maaaring ang unibersidad, ang komunidad o barangay na malapit sa kanilang paaralan o ang mga sari-sarili nilang komunidad.  Ang kanilang misyon ang nagiging gulugod ng kanilang teatro. Nakasentro ang kanilang mga desisyon sa pagbibigay serbisyo sa kapwa dahil para sa kanila, ang sining ay may moral na responsibilidad sa komunidad na kanilang kinabibilangan.  Naniniwala sila na bilang mga manggagawang pangkultura, sila ay dapat maging mas abante sa pangkaraniwang tao.  Mahalaga sa kanila ang pakikipag-ugnay sa loob man o labas ng kanilang organisasyon.  Malay din ang komunidad sa kanilang mga layunin at sa kanilang mga ipinaglalaban.  Ang presyo ng tiket (kung mayroon man) ay nakabatay pa rin sa kakayanan ng komunidad na kanila ring mga manonood.  Ang kapakanan ng manonood ang pangunahing layunin at nasusukat ang tagumpay nito sa suporta ng manonood.

Ang ikaapat ay halos kapareho lang ng ikatlo maliban sa layunin nitong gamitin ang teatro para makapagturo at makapagbigay-kaalaman.  Bagamat hindi naman nangangahulugan na ang teatrong ito ay naka-base sa isang paaralan.  Mahalaga ang pakikipagtulungan at pakikipag-ugnayan ng manonood.   Ang bisyon, misyon at layunin ng organisasyon ang nagsisilbing gabay sa pagsasagawa nila ng kanilang mga produksyon.  Naniniwala sila na ang sining ay may layuning makapagbahagi ng kaalaman sa mga manonood.  Alam rin ng komunidad ang mga bagay na kanilang pinahahalagahan.  Ang kapakanan ng manonood ang pangunahing layunin at nasusukat ang tagumpay nito sa suporta ng komunidad.

At ang ikalima naman ay mga teatrong nagbibigay halaga sa paghahatid aliw sa mga manonood.   Ang kanilang misyon ay mapaligaya ang mga namumuhunan at ang presyo ng tiket ay nakabatay sa halaga ng produksyon (production cost).  Ang kapakanan ng manonood ang pangunahing layunin at nasusukat ito sa masining na pamamaraan at kung gaano kalawak ang kanilang naabot (audience reach).  Karaniwang mga kanluraning palabas tulad ng mga Broadway at West End plays ang kanilang itinatanghal.

Tulad ng nabanggit kanina, dahil buhay na buhay ang teatro sa mga unibersidad, hindi natin sila dapat ikahon sa iisa lang kalikasan at katangian.  May mga grupong panteatro na tumatawid (cross-over) sa dalawa o higit pang mga katangian.  Ito ay nagbuhat sa kanilang paghahanap ng kanilang pagkakakilanlan at mithiing makagawa ng “marka” sa kanilang larangan. 

Kaya’t kung susuriin natin ang limang kalikasang ito ng mga teatro, maaari nating sabihing may tatlong pangunahing tungkulin ang mga teatro sa unibersidad at ito ay ang mga sumusunod:  (1) ang pagbibigay ng magandang halimbawa (edification), (2) ang pagbibigay ng aliw sa mga manonood (entertainment) at (3) Pagtuturo o pagmumulat sa mga manonood (education).  Bilang mga artista, kayo ay tinitingala at hinahangaan ng inyong mga manonood at may katungkulan kayong magpakita ng magandang halimbawa sa inyong mga kaeskwela.  Ito ay hindi lamang sa panlabas na katangian kundi pati sa inyong kalooban at asal.  Kasama na rito ang patuloy na pagpapahusay sa sarili sa pamamagitan ng pag-aaral at pag-eensayo.  Ang isang maayos at pinag-isipang palabas ay magiging kalugod-lugod din sa mga manonood.  Kaya’t konektado ang tatlong ito.  Kung hindi nakakaaliw ang teatro, hindi nito mapupukaw ang atensyon ng manonood.  Kapag di naman napukaw ang atensyon ng mga manonood, hindi rin ito makakapagturo at makakapagbigay ng magandang halimbawa.

Maliban sa tatlong E na nabanggit, may ilan pang tungkulin ang artista at grupong panteatro.  Natutunan ko ito sa isang palihan ng Alyansa, Inc.  ilang dekada na ang nakalipas.  Gumamit ito ng acronym na ACTOR.

Artist

Community Oriented

Teacher / Trainer

Organizer

Researcher

Bilang artista tungkulin nating paghusayin ang ating sining.  Maganda kung mayroon tayong regular na programa na nakatuon dito.  Hindi dapat tayo nagsasawa o nanghihinayang dumalo sa mga gawaing magdadagdag ng ating kaalaman at galing bilang artista.

Ang tunay na artista ay may dalisay na pagmamalasakit sa komunidad na kanyang kinabibilangan.   Mulat din ang kanyang kamalayan sa kanyang paligid.  Nakikiisa rin siya sa mga programang pangkomunidad. 

Bilang artista tayong lahat ay teacher.  Kapag tayo ay nagtatanghal tayo ay nagbabahagi ng kaalaman at nagmumulat ng mga tao para sila man ay umunlad.  Kaya’t saan man tayo mapadpad, taglay natin ang mga katangian ng isang tunay na guro.

Ang artista ay dapat magaling mag organisa.  Sinisimulan niya ito sa kanyang sarili at kapag nabigyan ng pagkakataon ay nag-oorganisa rin siya ng komunidad.  Ang isang artista ay dapat maging isang lider.  Kaya nga angat ka iba.

Bilang artista, dapat ay sanay tayo sa pananaliksik upang mas makilala ang sarili at ang komunidad na kinabibilangan.  Ito ang isang tungkulin na minsan ay nakakaligtaan ng maraming artista o grupong panteatro.  Sa ating maliit na pamamaraan, tayo ay laging tumutuklas.  Simula sa pagpili ng dulang itatanghal, hanggang sa pagtalakay ng ating mga karakter na ginagampanan, hanggang sa mga formal na pananaliksik na magpapaunlad sa atin bilang sambayanan.    

Matapos nating matukoy ang napakaraming tungkulin di lamang ng grupong pandulaang naka-base sa mga unibersidad pati narin ang mga tungkulin ng isang indibidwal na artista, nais kong ibahagi sa inyo ang tinatawag kong mahiwagang bilog.

Why? How? What? (Bakit? Paano? Ano?) Ang payak na ideyang ito ang magpapaliwanag kung bakit nakakapagbigay inspirasyon ang ilang organisasyon at ilang kabataang-lider habang ang ilan naman ay hindi.  Hayaan ninyong ipaliwanag ko ito ng mabilis.  Sigurado ako syento porsyento na alam ng bawat isang tao at bawat isang organisasyong narito kung ano ang kanilang ginagawa.  Marami rin sa atin ang alam kung paano natin ginagawa ang ating pagiging artista.  May iba pa nga sa atin ang may mga estabisadong SOP (standard operating procedures) o propriety process.  Ngunit napakaliit na bahagi ng karamihan ay hindi alam kung bakit nila ginagawa ang kanilang ginagawa.  Bakit ka ba nag artista? Bakit ka ba sumali sa grupong panteatro? Bakit kayo may teatro sa unibersidad? At pag sinabi kong “bakit?” hindi koi big sabihing “kumita ng pera.” Ito ay resulta lamang.  Ang pagkita ng pera ay hindi dapat maging dahilan ng iyong pag-aartista o pagsali sa teatro.  Ang ibig kong sabihin sa “bakit” ay “ano ang iyong dahilan?”, “ano ang iyong layunin?”, “ano ang iyong paninindigan?”, “Bakit kayo bumuo ng teatro sa unibersidad?”, sabi nga sa isang komersyal…”Para kanino ka ba bumabangon?” at “ano naman ang pakialam naming dun?”

Kung iisipin natin, tayo ay nag-iisip, kumikilos, at nakikipag-usap mula sa labas ng bilog papasok.  Maliwanag naman na nagsisimula tayo sa pinaka malinaw hanggang sa pinaka malabong bagay.  Pero ang mga insipradong lider at inspiradong organisasyon – walang kinalaman dito ang kanilang laki o kung ano man ang kanilang produkto – kung mag-isip, kumilos at makipag-usap ay mula sa LOOB hanggang LABAS.

Bibigyan ko kayo ng halimbawa:  Tinawagan kayo ni J.P. at sinabi niyang “May University Theater Conference na gaganapin sa NCCA, iniimbitahan naming lahat ng mga teatrong naka-base sa mga unibersidad na dumalo… join kayo!” Nyek? May dating ba? Sasali ka ba? Di ba ganun tayo lahat makipag-usap? Sinasabi natin kung ano meron? Ano ang ginagawa natin? At paano ito naiiba o paano magyayari ito? At aasahan nating makatanggap tayo ng positibong sagot dito?  Mukha yatang hindi ako ma-iinspire dyan. 

Ngayon, baligtarin natin.  Tumawag si J.P. at sinabi niyang: “gusto naming magkaroon ng isang organisadong rehiyonal at pambansang ugnayan ang lahat ng mga grupong panteatro sa mga unibersidad. Nais rin naming magkaroon ng isang matibay na pambansang samahan kung saan ang lahat at maaaring makibahagi at makinabang kaya’t nag-organisa kami ng isang conferencia sa NCCA ngayong ika-26 at 27 ng Agosto na tinawag naming Tanghalan ng Mag-aaral.  Sali kayo!”  Yan ang dahilan kaya nandito kayong lahat ngayon.  At binaligtad ko lang ang ayos ng mga pangungusap.  Ano ang gustong sabihin nito? People don’t buy what you do; people buy why do it.  (Hindi tayo interesado kung ano ginagawa ng isang tao o grupo; mas interesado tayo kung bakit nila ginagawa ang kanilang ginagawa.) Ang layunin natin ay hindi ipaalam kung ano ginagawa natin kundi kung bakit natin ito ginagawa.  Kailangang mapaniwala natin sila sa mga bagay na pinaniniwalaan natin. 

Maging mga indibidwal man o organisasyon, sinusunod natin ang mga namumuno hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto natin.  At sinusunod natin sila hindi para sa kanila kundi para sa atin rin.  Kaya lahat ng nagsisimula sa “bakit” ang may kakayanang magbigay inspirasyon sa mga taong nakapaligid sa kanila.  Kayo? Bakit ba kayo nandito?

Isang mapagpalayang araw sa lahat!

RONIE M. PROTACIO

Executive Director

Center for the Arts & Sciences

Artistic Director

Collective Arts of Students & Thespians

University of Makati

Ako at ang teatro...

Ano nga ba ang nagustuhan ko sa teatro at hanggang ngayon ay nandito pa rin ako?  Bata pa ako ay sinasabi ko na sa sarili ko na “gusto kong maging isang artista!”  Ano ba talaga ang nakakahikayat sa akin upang manatili sa daigdig ng tanghalan?

Una sa lahat, gusto ko ang “idea” na ikaw ay magta-transform sa isang katauhang ibang-iba sa iyong katauhan at tumitingin sa buhay na may kakaibang pananaw.

Gusto ko rin ang “idea” na ang mga tao – ang mga manonood – ay uupo sa loob ng isang silid at sa loob ng ilang oras ay makikinig, makikiisa, makikilahok, makikiiyak, at makikitawa sa mga tauhan na nagpapatakbo ng istorya sa dula.

Gusto ko ang kaisipang lahat ng tao sa loob ng silid na yon ay nagsasama-sama na ko at binabalewala ang kani-kanyang katayuan sa buhay, paniniwala, relihiyon, gender at pagkatao.  Sa panahong ito, tayo ay sama-samang naglalakbay sa ibat-ibang lugar at panahon.

Ginigising ng teatro ang ating pandamdam at binubuksan nito an gating imahinasyon.  An gating kakayahang mag-imagine ang nagpapalaya sa atin.  Ginagawa tayong explorer, mananaliksik, imbentor, higit sa lahat inilalabas nito an gating kakanyahan (uniqueness) at natatagong katangian o talent.

Ang teatro ay tumutulong para iangat ang kalidad ng buhay ng mga tao.  Ito ay nagsisilbing lunas sa mga kasawian at sakit na nararamdaman ng tao at lipunan.  Teatro ang nagbubuklod sa atin – alam ko!

Ito ang naging matihiin ng CAST – sa pamamagitan ng Arte Estudyante – tayo ay malayang nakapagpapahayag.  Tayo ay nagiging instrument ng pagbabago sa ating sarili, komunidad at lipunan.

Sana sa pamamagitan ng Festibal na ito ay magkaisa tayong lahat.

Hindi tayo nagsasama-sama para bigyang pansin ang mga bagay na possible.  Tayo ay nagsasama-sama para i-challenge ang mga bagay na sa tingin ng iba ay imposible!

Tayo ang gumagawa ng disenyo n gating mundo.  Tayo ang lumilikha ng  mga posibilidad.  We teach, touch & move!  Gamitin natin ngayon ang ibat-ibang talent para makalikha ng karunungang makabuluhan sa pinakamalikhaing pamamaraan.

Wika nga ng una at ikalawang Improvisation rules, Just do it! Now na! Ngayon na!

Behaviorism

The principles underpinning behaviorism can be stated as follows: (1) that all behavior is learned and since they are learned, thus they can also be unlearned or relearned; (2) a behavior is a result of a specific stimulus that elicit certain responses; (3) behaviorist techniques such as contracts, consequences, reinforcement, and extinction can be employed in the teaching and learning process to promote behavior that is desirable and discourage that which is not. Therefore, learning takes place when there is a change and/or reinforcement in behavior from the learner.

The teacher plays a very important role in this learning process. He or she must see to it that the student responds favorably to whatever learning he wants to impart. A “favorable” response may not always be positive. The success of this process depends much on the teacher. Careful planning is essential because whatever we say and do in the classroom will elicit certain responses from our students. The questions we ask and the manner we express them, the way we carry ourselves, our facial expression, our verbal and non-verbal cues, the tone of our voice, and even the clothes we wear will one way or the other draw out certain reactions from our learners and therefore, we teachers must be conscious in everything we articulate and carry out in the classroom. These desired learning responses by the students must be clearly stipulated in his or her lesson plans and carefully applied. These objectives and plans are the teacher’s primary tools to execute desired behavior from students.

Favorable or satisfying responses by the learners are conditioned and repetition of these outcomes by the learner constitutes mastery of learning. This behaviorist framework are being executed by educators in their classroom instructions whether consciously or unconsciously, although it would be great if we do this consciously because this can help us deliver better instruction to our target learners. In preparing materials for instructional design, the behaviorist framework can be very helpful. With proper guidance and careful choice of stimuli a learner will elicit satisfying responses from the instructional design we will create.

Although behaviorism has been a proven framework in classroom instruction, application of this framework is not only limited and exclusive in classroom instruction. We can apply this framework in any learning situation, whether formal or informal or whether inside the classroom or not. The important thing is for us teachers to be very sensitive to the behaviors our students carry out. The manner we respond to these behaviors can make or break our students and might put a block in the learning process. As future instructional media designers we must all be A.C.T.O.R.’s.

A – rtists

C – ommunity oriented

T – eachers

O – organizers

R - esearchers